subiektywnej

Zdaje się, że filozofia bardzo konkretnie uparła się, żeby pokrzyżować mi plany. Brak możliwość wyróżnienia rzeczywistości subiektywnej i obiektywnej jest ciosem w same podstawy mojego pomysłu na temat pracy dyplomowej.

Aczkolwiek: Abstrahując od nomenklatury filozoficznej, w której nie czuję się zbyt kompetentna, myślę, że można mówić o rzeczywistości, która jest mniej lub bardziej obiektywna, nawet jeżeli nigdy nie jest obiektywna w pełni. Tak jak wcześniej, powołuję się w tym miejscu na przykład Kartezjusza z kijem i wodą. Nawet, jeżeli nie możemy podejść i sprawdzić za pomocą innych zmysłów jaki jest "faktyczny" kształt przedmiotu, to znając mechanizmy percepcji wzrokowej i podstawowe prawa fizyczne dotyczące trajektorii fotonów, możemy stwierdzić, że pomimo wrażenia, że kij jest zakrzywiony, jest on "w rzeczywistości" prosty. Profesor WD nazywa ten fakt złudzeniem optycznym - w takim razie możemy wszystkie procesy "błędnej" interpretacji tego typu danych nazwać złudzeniami: w przypadku oka - optycznymi, w przypadku ucha - słuchowymi itd. Bez względu jednak na to jak je nazwiemy, generalnie można chyba stwierdzić, że informacja zniekształcona przez złudzenie jest mniej obiektywna, niż ta "odkodowana".

W takim przypadku celem mojej pracy byłoby znalezienie jak największej liczby mechanizmów zmieniających docierające do człowieka informacje na mniej obiektywne, po to, żeby móc choć trochę przybliżyć się do rzeczywistości nieco bardziej obiektywnej.

Oczywiście nie obędzie się w takim przypadku bez jakichkolwiek założeń, chociażby tych realistycznych, że świat istnieje poza umysłem (chociaż może niekoniecznie niezależnie od niego). Niemniej mam wrażenie, że właśnie na takim założeniu opiera się praca większości naukowców (a fizyków to już zwłaszcza).

Jest to zapewne uproszczeniem, ale nie chciałabym poświęcić połowy swojej pracy sporowi realizm vs. antyrealizm. Co więcej, jest to pewnie też podcinaniem własnej gałęzi, bo - jak wiarygodne źródła donoszą - profesor WD krąży swoimi przekonaniami i wierzeniami gdzieś wokół idealizmu, który jednym swoim zdaniem może podważyć cały mój wysiłek.

Smutkiem też napawają mnie informacje, które pojawiły się ostatnio w ramach przedmiotu: Problemy Nabywania Języka Ojczystego u dr Derry. Dan I. Slobin w swoim artykule/dziele pt. "Od "myśli i języka" do "myślenia dla mówienia"" przedstawia koncepcje (jedyną mi znaną, dlatego też na niego właśnie się powołuję) świata zupełnie zależnego i tworzonego przez nasz umysł, czyli jak podpowiada mi intuicja, koncepcje w pełni antyrealistyczną. Innymi słowy, jeżeli kij wygląda na zakrzywiony, to prawdziwe jest zdanie: "kij jest zakrzywiony", a kiedy wygląda na prosty, to prawdziwe jest zdanie: "kij jest prosty". Idąc dalej tym tropem, moja praca skurczyłaby się rozmiarowo do jednej strony A4, a jej streszczenie sprowadzałoby się do zdania: "koń jaki jest, każdy widzi", czy: "koń jest taki, jak każdy widzi".

Ze względu na powyższe, pozwalam sobie się upierać, że proponowana przeze mnie analiza procesów percepcji byłaby krokiem w stronę rzeczywistości bardziej obiektywnej. Tutaj mogę odwołać się jeszcze do proponowanego przeze mnie podczas pierwszego referatu na seminarium schematu odwołującego się do koncepcji jaskini Platona, gdzie moja praca miałaby na celu oderwać się od cieni i zwrócić w stronę przedmiotów idealnych.